Een hele aflevering spendeert de sterrenchef aan gelato. Geboeid bekijk ik de aflevering om de mythe van het maken ervan te ontrafelen. De gelato (je mag geen 'ijs' van S.H. zeggen), die pas echt fluffy wordt als de verhouding verse melk, room en suiker '/pɛrˈfɑkt/' zijn. Het beoordelen van de batch gelato doet hij met een klein lepeltje; snel, procesmatig. Netjes in beeld gebracht, clean en fresh.
De dag na de uitzending rijd ik stapvoets richting de drukste kruising van de Utrechtse Heuvelrug; er zit geen beweging in. Hoewel het vakantie is, is het ook vandaag weer druk op deze dorpsstraat. Bij mooi weer rijd ik met open ramen en zo hoor ik dat ik de populaire ijssalon nader. Kinderen gillen en joelen. Het verkeerslicht laat niet zo veel auto's door en natuurlijk sta ik weer enige minuten stil vlak voor dit Doornse ijsresort.
Gadver, mijn oog volgt een dame die haar ijshoorntje aflebbert. Gelukkig hoor ik het gesmak niet, - Randy Crawford's Streetlife live hoor ik namelijk wel.
De dame zet haar mond ver open. Eerst gaat het hele ijsbolletje erin, daarna wordt het ijsbolletje weer opgevuld met de overgebleven klodder ijs. Het zijn inderdaad geen frisse afgehapte porties.
Ik kan natuurlijk ook niet kijken, maar ergens ben ik benieuwd hoe haar buurvrouw het ijsje verorbert. Dat is 'van het zelfde laken een pak'. De vrouw heeft kennelijk besloten lang met het ijsje te doen en flink te genieten. De tong wordt vooruitgeschoven en om het ijsje heen geslagen. Alsof het een koe is die een pol gras moet wegwerken en er efficiënt mee moet omgaan. Bestond er een woord voor dan zou het vast de tongslag heten. Waarom heb ik dan ook gekeken, hoor ik mijn mooie ik zeggen.
Ik ben geen 'ijseter', maar mocht ik er misschien één per jaar eten bij een ijssalon, dan is het van ˈtrɪtʃ ˈtratʃ ', een schone veeg van een servet en ciao!