Met: Het en blije mannen

Nu liggen er veel mensen mij na aan het hart, maar de aller naasten weten dat ik zojuist enorm gelukkig ben geworden. Ik heb zojuist een kick voor niks gehad. Ik durf er voor uit te komen: ik heb een soort van fetish voor kleine graafmachines, voor kleine tractortjes, voor kleine voertuigen. Ja ik. In het voertuig moeten wel mensen kunnen, het liefst heel erg opgepropt. Lekker warm tegen elkaar. En omdat die voertuigen niet zo hard kunnen, wordt het rijden omgetoverd tot hobbelen. Lekker langzaam lummelen geeft een fijn gevoel. Altijd zijn de mensen, vaak wel mannen, zo happy en zitten ze gemoedelijk bij elkaar. Hun gezicht bijna tegen de voorruit gedrukt door het ruimtegebrek. De broodtrommel met 15 boterhammen onder de stoel geschoven. Ik liep net langs de mannen hier in het dorp, ze waren druk met hun werk. Vroeger zou je een fjietfjiew gekregen hebben, dat terzijde. Ik heb gevraagd of ik een foto van ze mocht maken. They make me smile. Ik ga toch de grote digitale Nikon uit mijn koffer halen; ik ga terug, ze zijn nog een week in de straat. Zojuist heb ik Dé Start van mijn lang gekoesterde idee gemaakt; ik ga van deze mannen een fotoserie maken; ze zijn trots. Trots op elkaar en trots op hun voertuig.